Uşaq vaxtı qaranlıq otağımın küncündə oturub yuxuya dalmağı, hər dəfə isə yuxuya dalmazdan əvvəl qapanan gözlərimin arasından sakitcə onu izləməyi, izləyərkən xəyala dalmağı, bu xəyalla gözəlliyindən bihuş olmağı çox sevdiyim bir qadın vardı. Ömründə ürəkdən arzuladığı, bəlkə də, yeganə şey mənim xoşbəxtliyim idi. Mən isə onun bu arzusunun yeganə olmağına görə həmişə onu danlamışam. “Axı sən ana olmamısan. Ana olsaydın, məni başa düşərdin… Sənə özün kimi gözəl və istedadlı bir qız uşağına sahib olmağı arzu edirəm,”- deyə mənə mübahisəsindən zövq alarcasına haqlı və bir o qədər də kəskin baxışlarla baxan anamın gözlərindəki fədakarlıq hissi, övlad məhəbbəti məni həmişə duyğulandırırdı. Zaman keçdikcə onun bu sözlərinə bütün həyatını sığışdırdığını anladım. Qulağımda artıq eşitməkdən melodiya kimi səsləndiyini düşündüyüm bu cümlələrin yarısı məhəbbət idisə, yarısı da mənə qarşı böyük bir imtahan idi. Amma başa düşə bilmirdim, insan özünü nə qədər də unudar, özü üçün bircə arzu da etməzmiş…
Gecələr sakitcə dualarına qulaq asardım, əvvəli Allah olan duaların sonu mən idim. Allaha doğru ümidlə açılan əllərin yeganə istəyi mənim xoşbəxtliyim idi.
Doğum günündə ona bir məktub yazmışdım. Hər sətri uşaqlığın məsum arzuları ilə dolan sətirlərin mürəkkəbi sevinc göz yaşlarına boyanmasaydı, mən o məktubu, yəqin ki, unudardım, amma unutmadım… Yastığının altına qoyduğu balaca vərəq parçasını hər gün ilk dəfə oxuyurmuşcasına həyəcanla oxuyan qadını qınadığıma görə günlər keçdikcə daha çox peşman olurdum. Hə, ana, sənin mənə olan baxışlarındakı qürur və ümid olmasa idi, dünya yaşanılmaz olardı, hər halda…
