***
Payız ayrılıqlar fəslidir
Bir vağzal ayrılq
Bir səma durnalar.
Hönkürən göy üzü
Əsəbi yağışlar.
Ayrılıq adında dərdi var
Yarpağın, otun da
Bax, o qız hey ağlayır
Ayrılığın notunda.
Payız qocalığın fəslidir
Qupquru əsayla
Yeri döyəcləyir
Gözləri tor görən bir kişi.
Elə bil inadla
Oyatmaq istəyir keçmişi.
Payız kənd fəslidir,
Şəhərə sığışmaz.
Qayğısı kənd boyda
Bir payız qadın var hardasa.
Gecəni sabah bilir
Ərini allah bilir
Bütün qayğılarına deyir ki, qismətdir.
Lüğətində yalnız bir söz var
O da ki ismətdir.
Payız açıb tökür kartları
Ürəyim sapsarı.
Gözümə yığmışam yolları.
Sapsarı yarpaq tək uçuram.
Payız köç fəslidir.
Misra-misra şeirə köçürəm.
***
Bir noxudu gecəydi,
Məndim,
Yarım dilim ay.
Bir də ayaq üstə ağaclar.
Ağaclar adam donundaydı
Adamlar ağac donundaydı
Başını vağzala söykəyib
yatmışdı Bakı.
Qucağında dəniz.
Əriyirdi gecə üzü sübhə sarı
Gecə açıq saxlamışdı bütün qapıları.
Saatı bilmirdim
Sübhün namaz çağı.
Saat əqrəbiydi
indi möminlərin
Tanrıya uzanan qolları
Uzaqda
bütün gəmilərin batdığı ayrılıq adası.
Başımda illərin sevdası, qovğası
İçimdə dəli bir qaraçı havası
Yığışıb gedirdim
Bu gecə yenə də qatara gecikdim.
Qayıtdım geriyə.
Qolumda bir bağlama Bakı
Başımın üstündə
Yarım dilim ay.
