KLV.az saytı üçün
Nəriman Əbdülrəhmanlı çağdaş ədəbiyyatımızda seçilən imzalardandır. Onun çoxşaxəli yaradıcılığı oxuculara və tədqiqatçılara yaxşı tanışdır. Yaratdığı obrazlar daha çox cəmiyyətdən qaçan, özlərinə qapanan insanlar olsalar da, əslində, çox duyğulu və xeyirxahdırlar. Eynilə müəllif kimi.
Nəriman müəllimlə tez-tez görüşürük. Maraqlı insandır. Yağış ətirli bir payız günü yenə görüşməyə qərar verdik. Çay süfrəsi arxasında maraqlı söhbətimiz alındı. Həmin söhbəti siz oxucularla da paylaşırıq.
– Nəriman müəllim, siz yazıçı, publisist, tərcüməçi və kinossenarist kimi tanınırsınız. Maraqlıdır, bu janrlardan hansı birində özünüzü daha çox uğur qazanmış hesab edirsiniz?
– Mənim əsas yaradıcılıq missiyam təbii ki, nəsrdir. Nəsrlə, mənə elə gəlir ki, istədiyimi deyə bilmişəm. Bu vaxta qədər 7 romanım, povestlərim və hekayələrim nəşr olunub. Publisistika, əslində, nəsrə gəlməyim üçün bir tramplin oldu, yəni, qırx yaşınadək publisistika ilə, bir də, əsasən tərcümə, kino tədqiqatı ilə məşğul olmuşam, kinossenarilər yazmışam. Qırx yaşından sonra hiss elədim ki, ciddi nəsr əsərləri yazmağa hazıram. Publisistika, dediyim kimi, nəsrə keçməyim üçün bir keçid dövrü idi, keçid mərhələsi idi. Bu sahə ilə heç vaxt ciddi, ardıcıl məşğul olmamışam. Amma həmişə ürəyim istəyən, bəyəndiyim yazılar, portretlər, publisistik esselər yazmışam. İndi Dövlət Tərcümə Mərkəzində işləyirəm, dünya ədəbiyyatı şöbəsinin dil mütəxəssiyəm. Dünya ədəbiyyatından tərcümələr, tərcümə mətnlərini redaktə edir, nəşrə hazırlayıram, yəni bu, gündəlik işimdir. İşdən kənar vaxtlarımda əlimdə nəsr əsərləri olmayanda da tərcüməylə məşğul oluram. İndiyədək 60-dan çox tərcümə kitabım nəşr olunub. Dünya ədəbiyyatından, əsasən, türkdilli, rusdilli ədəbiyyatdan, gürcü ədəbiyyatından tərcümə etdiyim kitablarım işıq üzü görüb. Kino isə, bunu mən həmişə demişəm, mənim nakam sevgimdir. Peşəkar kinematoqrafçı ola bilmədim, vaxtilə Moskvada Kino İnstitutuna imtahan verdim, lakin müəyyən səbəblərə görə, təhsil almaq mənə qismət olmadı. Ona görə də kino ilə, necə deyərlər, daxili yanğımı söndürmək məqsədilə məşğul olmuşam. Mərhum böyük yazıçımız, kinodramaturqumuz Rüstəm İbrahimbəyovun xeyir-duası ilə 2020-ci ildə 4 cildlik “Azərbaycan kino sənəti tarixi” monoqrafiyam çap olundu. 30-adək bədii və sənədli filmlərə ssenari yazmışam, kino haqqında, kinofilmlər haqqında, kino sənəti haqqında çoxlu sayda yazılarım çap olunub. Mənə elə gəlir ki, bu üç sahəni mümkün qədər davam etdirə bilmişəm.
– Nəriman müəllim, məlumdur ki, yazıçı üçün onun hər bir əsəri eyni dərəcədə qiymətlidir. Bununla belə, bilmək maralıdır, hansı romanınızı daha bitkin, daha mükəmməl hesab edirsiniz?
– Bu sualı çox verirlər. Mən bitkin hesab etmədiyim yazını yazmıram. Bədii əsərlərimi beynimdə tam onu hazır olandan, tamamilə içimdə bişirəndən sonra, özümü hazır hiss edəndə yazıram. Təbii ki əsərlər yazıçının övladları, balaları kimidir, onları bir-birindən ayırmaq olmur, ancaq, təbii ki, özümün razı qaldığım mətnlər var, bu mənada “Yolçu”, “Yolsuz”, bir də bu yaxınlarda çap olunan “Şəms” romanlarında, mənə elə gəlir ki, özümü daha çox ifadə edə bilmişəm.
– Bu gün mənsub olduğunuz ədəbi nəsildə öz qələminiz, öz dəst-xəttinizlə seçilirsiniz. Amma əksəriyyətdən fərqli olaraq dramaturgiya janrına az meyillisiniz. Bunu necə izah etmək olar?
– Dramaturgiyadan uzağam, təbii ki, kinodramaturgiyanı bura aid eləmirəm, yəni sırf ədəbi dramaturgiyaya yaxın düşməmişəm, hətta fikir vermisənsə, romanlarımda dialoq yazmağa çətinlik çəkirəm “Könül elçisi” və “Qurban romanlarımdan, digər bir-iki kiçikhəcmli yazılarımdan başqa qalan romanlarımın, povestlərimin, hekayələrimin hamısı monoloq üslubunda qələmə alınıb. Hətta teatrı da həddən artıq özümə yaxın hesab edə bilmirəm, çünki, teatr da dialoq üzərində qurulduğuna görə, məni özünə çəkmir. Əgər ədəbiyyatda yol haqqında danışsaq burada iki yol var: dialoq yolu, biri də monoloq yolu. Elə adamlar var ki, ustalıqla dialoq qura bilirlər. Əsərləri dialoq üslubunda olur, amma mən bunu bacarmıram. Mən monoloq adamıyam və bundan da əsla peşman deyiləm.
– Səhv eləmirəmsə, 2014-cü ildən Tərcümə Mərkəzində çalışırsınız. Hazırda hansı əsərlərin tərcüməsi üzərində çalışırsınız?
– Bəli. Hazırda Tərcümə Mərkəzində “Dünya ədəbiyyatı inciləri” seriyasından tərcümələr çapa hazırlanır. Mən də qələm yoldaşlarımla birgə o kitabların tərtibində, tərcüməsində redaktəsində iştirak edirəm. Qabriel Qarsia Markesin, Alberto Moravia, Ştefan Svayq, Frans Kafkanın əsərlərini üzə çıxarmışıq, Herman Hesse, Cerom Devid Selincer, Andre Morua, Lev Tolstoy, Alber Kamü, Yukio Misimanın kitabları nəşrə hazırlanır çapa hazırlayırıq. Tolstoyun məktublarını, gündəliklərini esselərini tərcümə elədim ki, oxucuda onun yaradıcılığı haqqında daha geniş təsəvvür yaransın. Hazırda yapon yazıçısı Yukio Mişima bir cildliyinin tərtibi ilə məşğulam, onun esselərini və hekayələrini tərcümə edirəm, onu bitkin bir hala salmaq üçün çalışıram.
– Müsahibənin əvvəlində qeyd etdiniz ki, tərcümə ilə əsas peşə kimi məşğul olursunuz. Buradan belə bir nəticə çıxır ki, tərtib olunmuş siyahı üzrə əsərlər tərcümə olunur. Bir peşə gərəyi kimi yox, ürəyiniz istəyən hər hansı bir əsəri də tərcümə edirsinizmi? Tərcümə üçün seçdiyiniz əsərlərdə hansı meyarlara üstünlük verirsiniz?
– Təbii ki, dediyim kimi, tərcümə və redaktə mənim peşəmdir. İşdə yalnız vəzifə funksiyasından irəli gələn işləri yerinə yetirirəm. Ancaq bu o demək deyil ki, təkcə sifariş verilən əsərləri çevirirəm. Özümün siyahımda olan, özümün bəyəndiyim yazıçılar var ki, işdən kənar vaxtlarımda həmin yazıçıların əsərlərini çevirirəm. Məsələn, böyük Avstriya yazıçısı Tomas Bernhardın bir cildliyini tərcümə etmişəm, nə vaxt çap olunacaq, bilmirəm. Yalnız öz ürəyimin diktəsi ilə indi Çingiz Aytmatovun son romanını və hekayələrini çevirirəm. Bu da şəxsi planıma daxildir. Bu ilin əvvəlində “Qazax nəsri” antalogiyasını dilimizə çevirdim, 54 qazax yazıçısının hekayələrindən ibatət həmin antalogiya Qazaxıstanın Azərbaycandakı səfirliyinin maliyyə dəstəyi ilə işıq üzü gördü. Yəni, tərcümə işi mənim üçün iki hissədən ibarətdir, biri vəzifə borcumdan, sifarişdən, plandan irəli gələn, bir də öz arzu və istəyimlə olan tərcümələr.
– Siz bu gün mənsub olduğunuz ədəbi nəslin nümayəndələrindən daha çox məhsuldarsınız. Oxucular üçün sizin yaradıcılığınızı izləmək çox çətindir. Sizin yaradıcılığınızı tədqiq edərkən mən bunun şahidi oldum. Bir romanınızı tədqiq edib başa çatdırmamış, yeni bir sanballı əsər araya-ərsəyə gətirirsiniz.
– Bu barədə də mənə çox deyiblər, amma əslində, özümü qeyri-adi dərəcədə məhsuldar hesab etmirəm. Əkinçi kimi öz işimlə məşğulam, formalaşmış iş rejiminə bağlıyam. Hər səhər 6-da yuxudan oyanıram. Evdə olan günlərimdə günortayadək işləyirəm. Günortadan sonra isə başqa işlərlə, evin, ailənin qayğıları ilə məşğul oluram. İşim saat 9-da başlayır, amma səhər saat yeddidə artıq işdə oluram, camaat yığışanadək xeyli işləyirəm. Amma bunu qəhrəmanlıq hesab eləmirəm. Necə ki, əkinçi vicdanla öz işini görür, mən də çalışıram öz işimi vicdanla görüm. Əslində, bu qeyri-adi məhsuldar olmaq deyil. Sadəcə planlı və nizamlı işlədiyimə görə nəzərə çarpır.
– Nəriman müəllim, gənc ədəbiyyatşünas kimi belə hesab edirəm ki, bir qələm adamı üçün təkcə fitri istedadın olması kifayət eləmir, bədii savadın da olması gərəkdir. Məsələn, Azərbaycan ədəbiyyatında bir çox yazıçı və şairlər var ki, nəinki klassik ədəbiyyatı, müasiri olduqları ədəbiyyatı belə bilmirlər. Yəni mütaliələri çox zəifdir. Bununla belə, cari ədəbiyyatımızda fitri istedadı bədii savadla birləşdirən Nəriman Əbdürrəhmanlı təcrübəsi də var.
– Əslində, istedad – yaradıcılıqdan daha çox zəhmətdir. Çünki, zəhmətə söykənməyən istedad gec-tez məhv olur. İstedadı diri saxlamaq, eləcə də ondan məqsədyönlü istifadə etmək üçün mütləq zəhmətkeş olmaq gərəkdir, yəni bu istedadı müəyyən bir çərçivəyə salmağı, onu özbaşınalıq etməyə imkan verməməyi, müəyyən qədər cilovlamağı bacarmalısan. Yoxsa saysız-hesabsız istedadlı adamlar var ki, qabiliyyətlərini yönəltməyi, özlərinə ram etməyi bacarmır, onu tərbiyə edə bilmirlər. Yazmağın başlıca şərtlərindən biri də budur.
– Həqiqətən də istedadı zəhmətlə tərbiyə etmək çox maraqlı fikirdir. Psixologiyadan bilirik ki, tənha yaşamağa meyilli insanlar var, tənha, bəlkə də sadəcə özləri ilə vaxt keçirməyə üstünlük verənlər tək qalmaqla bir növ qüvvə toplayırlar. Elə insanlar da var ki, tək qalmağı xoşlamır, vaxtlarını daha çox cəmiyyət arasında keçirirlər. Sizin də bir çox qəhrəmanlarınız tənhalığa, hətta tərki-dünyalığa meyillidirlər. Onlar “bu süng olunmuş dünyadan” yan qaçırlar, ideal cəmiyyət axtarışındadılar. Utopik bir cəmiyyətdə romantizmi axtarmaq qaranlıq otaqda qara pişiyi axtarmağa bənzəmirmi?
– Bu məqamı çox dəqiq tutmusan. Dedim ki, mən təbiətimə görə monoloq üslubuna üstünlük verirəm. Bəlkə də bu, tənhalığa meyilli olmağımla bağlıdır. Mən təkliyi, tənhalığı sevən adamam. Adamlarla ünsiyyət qurmaqda çətinlik çəkirəm. Cəmiyyətdəki hərəkətlərimdə, yazılarımda da monoloqa üstünlük verirəm. Çox vaxt cəmiyyət, izdiham içində darıxır, özümü itirir, çaşır, qələbəlikdən həmişə yan qaçıram. Belə məqalmlarda, həqiqətən, özümü çox pis hiss edirəm. Buna görə də gurultulu, izdihamlı məclislərə getməməyə çalışıram. Tək qalanda heç bir problemim olmur, çünki özümlə dil tapa bilirəm. Günlərlə evdən bayıra, cəmiyyətin içinə çıxmaya, heç bir narahatlıq keçirməyə də bilərəm. Sən demiş, bu bir az cəmiyyətdən razı olmamağımla bağlıdır, yəni, insan içində olduğu cəmiyyətdə nələrsə itirir, buna görə də istəyir ki, öz içində yaratdığı cəmiyyətlə ünsiyyətdə olsun.
– Əslində insanlar arasında olmaq öz-özlüyündə təcrübədir. Mən də tənha qalmağı çox xoşlayıram. Əsasən, təkliyi xoşlayan insanlar arasında istedadlı insanlar daha çox olur, nəinki kütləylə qaynayıb-qarışmağı xoşlayan insanlar arasında. Bu, bəlkə də, statistik məlumatdır, amma təəccüblü və maraqlıdır.
– Təkliyə qapılmağın ən yaxşı cəhətlərindən biri də cəmiyyəti kənardan müşahidə etməkdir. Gərək kənarda olasan ki, cəmiyyəti daha yaxşı müşahidə eləyə biləsən, detalları görəsən, gördüklərini öz hisslərinlə qarşılaşdırasan. Nədə səhv buraxdığını, nəyi qəbul etdiyini bilməlisən ki, onları daha aydın başa düşə biləsən.
– Bir vaxtlar sizin yaradıcılığınızı tədqiq edəndə yuxarıda qeyd etdiyiniz cəhətləri aydınlaşdırmışam. Fikrimcə, ona görə də əsərləriniz daha mükəmməl, daha gözəl alınır. Son zamanlar gördüyünüz işləri də izləmişəm. Məncə, sizin yaradıcılığınızın ümumi bir cəhəti var. Siz bədii nümunələrinizdə cəmiyyətdəki problemləri yalnız təsvir etməklə, sadalamaqla kifayətlənirsiniz, bunların həlli yollarını göstərmirsiniz. Yaradıcılığınızı izlədikcə əsərlərinizdə tənqidi realizmdən daha çox maarifçi realizmə meyil etdiyiniz açıq-aydın görünür. Bəlkə də, bu problemlərin həlli yolları insanların özlərinə buraxılır, çünki hər şeyi açıq-aşkar demək ədəbiyyatın işi deyil.
– Bunu haqqımda yazdığınız monoqrafiyada da qeyd etmişdin. Amma əslində, bu fikrin qəti əleyhinəyəm. Yaradıcılığın missiyası heç də yol göstərmək, problem qoyub, onu həll etmək yox, həyatı gördüyün, duyduğun kimi qələmə almaqdır, qalanı artıq oxucunun öz duyğusundan, həyatdakı missiyasından, dünyagörüşündən asılıdır. Bilmirəm, məni hansı cərəyana daxil edirsən, amma “sənət sənət üçündür” konsepsiyası ilə yazan adamam.
– Sizi müəyyən bir bir ədəbi cərəyana aid etmək fikrindən uzağam. Ədəbi yaradıcılıqda bu cərəyanlar adətən mərhələ-mərhələ gəlir, məsələn, maarifçi realizm, ondan sonra isə tənqidi realizm…
– Yəni mən ədəbiyyatşünas olmadığıma görə bunları dərindən bilmirəm. Belə şeyləri ədəbiyyatşünaslar müəyyənləşdirirlər.
– Oxucular sizin təkrardan, bayağılıqdan uzaq bir yazıçı kimi tanıyırlar. Üslubunuzda özünəməxsusluq var, bir ədəbiyyatçı, gənc qələm sahibi kimi mənə çox xoş gəlir. Müqəddəs düşüncə məhfumu itmədən siz düşüncələrinizdə tamamilə müstəqilsiniz. Romanlarınızdakı qəhrəmanların əksəriyyəti ölümlə həyat arasında çarpışan insanlardır. O qəhrəmanlar axırda intihar edilərr, həyatlarını faciə ilə başa vururlar. Bu da ki, faciəvi əsərlərə xas olan xüsusiyyətdir. Bütün bunlar nədən irəli gəlir, cəmiyyətə inamsızlıqdan, yoxsa gələcəyə ümüdsizlikdən?
– Onu dəqiq deyim, əslində, insan dünyaya gələndən ölümə doğru gedir. Hər yaşadığı gün, hər başına gələn hadisə, hər atdığı addım onu ölümə bir az da yaxınlaşdılrır, yəni həyatı ölümlə olum arasında keçir. Həyatın mahiyyətidə elə budur. Mən də insanın ölümlə olum arasında hansı mərhələdən, hansı yaşantılardan keçdiyini yazıya köçürməyə çalışıram. Yəni, insanın ömründə, olumdan ölümə gedən həyat yolunda qəfil qırılmalar olur, mən də o qəfil qırılmaları nəsrə gətirməyə çalışıram. İnsan ömründə tale, alın yazısı adlanan bir məfhum var. Mən taledə, alın yazısında olan o qəfil qırılmaları yazıya köçürməyə can atıram. Yazı-pozularımda mahiyyətim, elə bilirəm ki, bundan ibarətdir.
– 80-ci illərin sonunda ölkəmizdə müstəqillik uğrunda milli azadlıq mübarizəsi başlayarkən siz açıq meydanda çıxış etməkdən daha çox qələmə sarılmışdınız. Təbii ki, vətənə xidmət təkcə əldə silah tutmaqla olmur, vicdanla çalışan müəllim də, yaşadığı zamanla səsləşən əsərlər yazan yazıçı da vətənə xidmət edir. Siz qələminizlə sanki müstəqillik hərəkatına, bəlkə də, açıq meydanlarda olanların bir çoxundan daha artıq xidmət göstərmisiniz.
– Vallah, mən şüarçılıqdan çox uzaq adaman. Şüar deməyi, alovlu çıxışlar eləməyi, hətta bəlağətlə, danışmağı bacarmıram, kürsülərdən çıxış etməyi bacaran adam deyiləm. Bəlkə, ən xoşagəlməz cəhətlərimdən biri budur, bəlkə də, bu, üstün cəhətimdir, bilmirəm. İnsan nə qədər çox danışırsa, o qədər az yazır, yaradır. Danışmaq yazıçını, yaradıcı adamı tükədir. Yəni, yazmaq nədir – sənin içində yığılıb qalan, üzə çıxmağa can atan duyğuları kağıza köçürməkdir. Nə qədər çox danışırsan, bir o qədər boşalırsan, kağıza köçürməyə də söz qalmır. Ola bilsin ki, bu, mənə Allahın bəxş elədiyi xoşbəxtliklərdən biridir. Danışmaq mənim üçün həddən artıq çətin, əzablı işdir. Birinci Qarabağ müharibəsi veteranıyam, Azərbaycan ordusunda xidmət eləmiş, mayor rütbəsində istefaya çıxmışam. Döyüşlərdə iştirak etmişəm, çəkilişlərdə olmuşam, daha çox informasiya cəbhəsində çalışmışam, yəni praktiki xidmətə daha çox üstünlük vermişəm. Orda bacara bilmədiklərimi də yazıya almışam, ona görə bunlardan heç də peşman deyiləm.
– Əslində, bu sualı cavabladınız, bir də təkrar soruşmayım. Çağdaş ədəbiyyatımızda heç də təsadüf olunmayan yeni ədəbi nümunəyə imza atdınız, roman haqqında roman yazmaqla ədəbiyyatımıza yenilik gətirdiniz. Aktual mövzu olduğu üçün çox maraqla qarşılandı. “Qurban” romanını nəzərdə tuturam. Bu əsər haqqında fikirlərinizi almaq istərdim.
– Mən hər bir romanıma paralel olaraq təxminən otuz il hazırlaşıram. Yəni, bu ilahi koddur, nədir, özüm də aydınlaşdıra bilmirəm. Müəyyən mövzular var ki, onunla bağlı informasiyaları yığır, qeydlər aparıram. Dəqiq bilmirəm, amma şüuraltı hissimlə dərk edirəm ki, bunu nə vaxtsa yazıya köçürəcəyəm. “Əli və Nino” romanı 80-ci illərin axırlarında “Azərbaycan” jurnalında çapdan çıxandan şüuraltımda idi, bilirdim ki, o mövzuyla bağlı nəsə yazacağam. Əvvəlcə ikiseriyalı filmin ssenarisini yazdım. Ssenarinin hətta çəkilişi barədə söhbətlər də olmuşdu, amma baş tutmadı. Hətta Hollivudda güney azərbaycanlı Cahangir Qafari adlı rejissor da maraqlanmışdı, daha sonra Tiflisdə Qafqaz evində rejissor Keti Dolidze ilə söhbətimiz oldu, daha bir neçə variantlar ortaya çıxdı, amma heç birinin çəkilişi baş tutmadı. Elə onda da roman ətrafında baş verənləri romana çevirməyi qət etdim. 2014-cü ildə artıq hiss elədim ki, hazıram. “Qurban”ı bestseller üslubunda cəmi 2 ay on beş günə yazdım. Romanda təsvir olunan hadisələr, həqiqətən, çox böyük, maraqlı bir dövrü əhatə edir.
– Nəriman müəllim, yeni nəsr əsərlərinizlə bağlı hansı planlarınız var? Gələcək üçün hansı mövzuda əsər yazmağı planlaşdırırsınız. İstərdim oxucularınıza bu haqda məlumat verəsiniz.
– Gələcək üçün üç əsas planım var: birincisi, 2023-cü il Türk ili elan olunub, Türk xalqlarının yüksəliş ili, həm də Türkiyə Cümhuriyyətinin yüz illiyidir. Neçə müddətdir ki, iki cildlik ensiklopedik “Türk xalqları nəsri” antalogiyası üzərində işləyirdim. Antologiyaya 50-dən çox türk xalqı və həmin xalqların ədəbiyyatı, nəsri haqqında, informativ məlumat, həm də ən sanballı nasirlərinin yaradıcılığından nümunələr daxildir. Təxminən 1500 səhifəlik nəhəng bir layihədir. Antologiyanı hər iki hadisə ilə əlaqədar olaraq gələn il üzə çıxaracağam. Sonra isə planımda Çingiz Aytmatovun 95 illiyi bağlı dilimizə çevrilməmiş əsərlərinin tərcüməsini başa vurmaq var. Uzun illərdir “Anamın sözlüyü” adlı xüsusi bir əsər üzərində də işləyirəm. Həm bədii nəsr, həm də dillə bağlıdır. Kitabda yaşadığım bölgədə hələ də işlək olan unudulmuş sözlərimiz toplanıb. O qədim türk sözləri dilimizdə hələ də qızıl külçə kimi qalır. İndiyədək çox böyük hövsələ ilə təxminən 3000-ədək söz və ifadə toplamışam. Azı 600-650 səhifəlik kitab yaranacaq. Yəqin ki, o kitabı gələn il 65 illiyimlə bağlı üzə çıxaracağam. Bu, həyatımın ən böyük işlərindən biri olacaq.
– Son olaraq saytımıza ürək sözlərinizi eşitmək istəyirəm. Həm də peşəkar yazıçı kimi gənclərə hansı tövsiyələr verərdiniz?
– Saytınıza uğurlar arzu edirəm. Söz demək üçün yaradılan hər bir imkan çox müqəddəsdir. Bir yerdə ki insan ürəyini boşalda bilir, qəlbinin ağrı-acısını yüngülləşdirə bilir, o yer müqəddəs yerdir. İnanıram ki, sənin peşəkarlığınla, qabiliyyətinlə o sayt daha da oxunaqlı olar. Arzum budur ki, gənc qələm adamları içində olduqları vaxtın qədrini bilsinlər, o məqamı duya-duya yaşasınlar. O anı sözə çevirməyə can atsınlar, elə bilirəm ki, yaradıcı adam üçün bundan böyük xoşbəxtlik yoxdur.
– Gələcək fəaliyyətinizdə uğurlar arzu edirəm. Həmişə yazın, yaradın, biz oxucuları sevindirin. Siz tarixi keçmişimizə dərindən bağlı olan vətənpərvər yazıçı, həm də ədəbiyyat mücahidi, fədaisisiniz. Özünüz dediyiniz kimi, “ədəbi mühit üçün deyil, ədəbiyyat üçün nəsə etmək” istəyirsiniz. Bu yolda sizə uğurlar arzu edirəm.
Söhbətləşdi: Yeqzar Cəfərli
